Logowanie

  •  
    • Białystok
    • Częstochowa
    • Gdańsk
    • Gdynia
    • Gniezno
    • Gorzów Wielkopolski
    • Grudziądz
    • Hel
    • Kalisz
    • Katowice
    • Kraków
    • Kłodzko
    • Lublin
    • Poznań
    • Sopot
    • Suwałki
    • Szczecin
    • Toruń
    • Warszawa
    • Wrocław
    • Zielona Góra
    • Łódź
    • Zobacz inne miasta
temp:  
ciśnienie:  
wiatr:  

Adres i kontakt

ul. Grunwaldzka 1A
75-241 Koszalin

tel.: +48 94 346 09 55
tel.kom.: +48 662 14 34 75Adres e-mailStrona WWW

Mapa

Minibrowar Kowal

Piwowarstwo w Koszalinie od lat 60 XIX wieku reprezentowało 7 małych, rodzinnych, kupieckich browarów, produkujące 3300 beczek piwa. Były to browary:

  • Eduarda Aschera (założony w 1846 roku) i jego syna Carla przy Neuetorstr. 20
  • Carla Bahra przy Neuetorstr. 6 (1865 – 1910)
  • Eduarda Laabsa i jego syna Paula – do 1920 roku
  • Franza Brose przy Hohetorstr. 17 (1865 – 1881)
  • Franza Juttnera do 1898 roku
  • Gustawa Lambrehta do 1908 roku
  • Eduarda Igela przy Mulentorstr. 16 (l. 1865 – 1896)

W latach 70 wiodącą pozycję zajmował koszaliński browar akcyjny, z kapitałem ziemiańskim. Browar spółki akcyjnej w Koszalinie (Kosliner Actien – Bierbrauerei, Koslin). Ożywienie przemysłowe towarzyszące wojnie i zjednoczeniu Rzeszy w latach 1870 – 1871 oraz perspektywę dobrego rynku zbytu jęczmienia jarego, jako jęczmienia browarnego, postanowili wykorzystać właściciela ziemscy w powiatach Koszalin oraz Kołobrzeg – Karlino. W 1873 roku koszaliński kupiec K. Gorke, jako wspólnik spółki, przekazał do jej dyspozycji teren blisko centrum przy Brauereigasse pod budowę browaru. Inicjatorzy: starosta koszaliński August von Gerlach – Parsow (Parsowo), ziemianie von Blanckenburg – Schotzow (Skoczewko) i von Gaudecker – Kerstin (Karścino) utworzyli spółkę komandytową (18 członków), której celem była produkcja i zbyt piwa, słodu i napojów bezalkoholowych. Budowę browaru ukończono w 1874. W skład rady nadzorczej spółki weszli starosta koszaliński v. Gerlach, nadradca rządowy v. Schmeling i rentier Freshe z Koszalina.

 

Po kilku latach działalności wobec trudności gospodarczych zdecydowano w 1883 roku o przekształceniu firmy w spółkę akcyjną o kapitale 232 500 marek. Nowy Zarząd spółki tworzyli dyrektor August Beeg, po nim od 1899 roku Adolf Rohn, od 1916 roku Georg Goldacker z Berlina, ponadto ziemianin Ludendorff, Ratteik i starosta A. v. Gerlach z Parsowa. Przewodniczącym rady nadzorczej został prezydent rejencji v. Schmeling z Koszalina, zastępcą starosta v. Gerlach, w latach 1906 – 1926 przewodniczącym był Richard v. Blanckenburg ze Skoczewa i Strachomina, po jego śmierci funkcję tę pełnił syn starosty v. Gerlach z Parsowa, jego zastępcą został hrabia v. Kleist – Retzow z Tychowa. Spółka dysponowała teraz większym kapitałem potrzebnym na rozbudowę i modernizację browaru. W końcu XIX wieku budynek browaru miał mur grubości metra. Nad piwnicami znajdowały się klepiska słodowe ze zwrotnicami do jęczmienia, a nad nimi boiska. Do piwnic była dołączona suszarnia słodu, silosy słodowe, warzelnia brzeczki oraz maszynownia i kotłownia. W przybudówkach był warsztat bednarski, szopa do beczek i hala wyrównawcza temperatur. W 1909 roku wzniesiono nowy budynek rozlewni piwa beczkowego i butelkowego oraz mieszkania dla urzędników browaru. Zbyt wzrósł z 10 000 hl do 22 000 hl. W 1910 roku zakupiono browar Achera w Koszalinie i zawieszono jego konkurencyjne piwo dolnej fermentacji. W 1912 roku dobudowano jeszcze trzy wydziały piwnic. Przed I wojną około 28 000 hl piwa rozprowadzano poprzez 15 hurtowni sięgając na zachodzie do Gryfic, Płotów, Łobezu, Dobrej, na południu do Połczyna Zdroju i Szczecinka, a na wschodzie do Bytowa i Słupska. W czasie wojny w skutek ograniczenia produkcji do 12 000 hl, wykorzystano zakład do wszelkiego rodzaju suszenia, produkowano kawę zbożową i wino owocowe. W 1916 roku niezbędna stała się częściowa wymiana maszyn. Pogłębiono także piwnice do lodu, otrzymane nad nimi nowe pomieszczenia przeznaczając na rozlewnię piwa beczkowego.

 

Powojenna inflacja skłoniła zarząd do fuzji z browarem Bohrischa w Szczecinie i włączenia się do koncernu Ruckfortha w 1923 roku. Zawarto porozumienie o rozgraniczeniu rynków zbytu między trzema browarami szczecińskimi a browarem koszalińskim, pozostawiając temu trzeciemu zbyt w Kołobrzegu, Świdwinie i Szczecinku. Browar zachował samodzielność, członek jego zarządu v. Gerlach wszedł do rady nadzorczej browaru Bohrischa, zaś dyrektor naczelny Bohrischa do rady nadzorczej w Koszalinie, ponadto w 1926 roku po śmierci przewodniczącego v. Blanckenburga ze Skoczewa, wszedł jeszcze dyrektor naczelny Bundfuss z koncernu Ruckfortha. 51 % kapitału akcyjnego spółki pozostał w rękach właścicieli ziemskich. Spółka miała prawo do zakładania w kraju i zagranicą oddziałów, do nabywania i zakładania innych przedsiębiorstw i syndykatów tego samego lub pokrewnego rodzaju. Browar posiadał składy w Białogardzie, Karlinie, Kołobrzegu, Darłowie, Sławnie, Słupsku, Polanowie, Bobolicach, Białym Borze, Szczecinku, Okonku, Połczynie, Bytowie, Miastku i Trzebiatowie. Do 1929 roku produkcja wzrosła do 33 000 hl. W tym że roku browar nabył od Ruckfortha Sławieńską Spółkę Browarniczą z jej udziałami, w której zawieszono produkcję piwa, pozostawiono wytwarzanie likierów i hurtownię spirytualiów. W tym roku browar otrzymał pożyczkę 350 000 marek z banku przemysłu browarniczego w Berlinie na modernizację urządzeń (m. In. do śrutowania i czyszczenia słodu). Dyrektor banku Oskar Thieben wszedł do rady nadzorczej spółki w Koszalinie. Browar produkował piwo leżakowe, pilzner koszaliński, piwo mocne, piwo słodkie, lemoniadę i wodę mineralną. W czasie II wojny produkowano 60 000 hl piwa 5 000 hl wody mineralnej, przy zatrudnieniu wynoszącym w 1939 roku 130 osób.

 

źródło: http://www.minibrowarkoszalin.pl

Obiekty w pobliżu

Muzeum w Koszalinie

Muzeum w Koszalinie

Młyńska 37-39
Koszalin
Cena od: 10 PLN
Informacje
Innowacyjna Gospodarka
Dotacje na Innowacje. Inwestujemy w waszą przyszłość.
Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka
Unia Europejska PARP